Over vitaliteit en leiderschap

Wat een inspirerende wandeling door Burgers Zoo mij leerde over de noodzakelijkheid van ongelijkheid en het dragen van hakken.

Op school plaatsen we kinderen in de groep waar ‘ze in passen’. Omdat ze dezelfde leeftijd hebben, omdat ze hetzelfde niveau hebben en omdat ze uit dezelfde buurt komen. Echter zal ieder individu van nature onderzoeken welke plaats hij heeft in de groep. Ongelijkheid wordt als vanzelf door de groep bevestigd, en voor je het weet werken we agressie en pesten in de hand. Zo hebben we als leidinggevende ook vaak de neiging om ieder teamlid als gelijke te behandelen. Gelijk aan elkaar en gelijk aan onszelf. Hoe leren we dan ooit waar we staan ten opzichte van de ander? Hoe we ons onderscheiden en waar we mogen falen en uitblinken?

Dat verschillen en weerstand helpen om van en met elkaar te leren, dat was me altijd al duidelijk. En dat de verschillen ook daadwerkelijk hardop aanwezig mogen zijn, dat zijn nieuwe kansen voor mijn leiderschap. Als leidinggevende ben ik de baas over het team, en deze uitzonderingspositie maak ik ook zichtbaar door anders dan de rest op hakken door de school te lopen.  Verschil moet er zijn.